12-10-04

Requiem


voor Pascal Rambault (†2004)

2004: wat een onwaardig jaar
om te sterven – op een mooie
dag nog wel, een dag van zon en vogels,
die 26 mei van verwrongen staal
en definitieve krassen in de lentelucht.

Ergens weeft een vrouw een kleed van glas.

Maar wat als ze gelijk zouden hebben
die warhoofden uit Princeton en Cambridge
die ruiken naar stijfsel en kattenpis
en krijtsporen trekken in de schaduw
van zijne hoogheid dr. Hugh Everett III
kettingrokende paus in een Cadillac (met koehorens),
geniaal en gespecialiseerd in het optimaliseren
van functies en het dodental
tijdens hypothetische kernaanvallen?

De kat van
Schrödinger is dood, zegt men
en ze leeft

(hij leeft).

Je keert gewoon naar huis terug, optimist,
naar hen die van je houden, naar ons
je gaat de keuken binnen en eet
een aardbei

(je eet een aardbei en stikt en sterft en herrijst
en begint met nogal wat zelfvertrouwen een geheel nieuwe religie).

Ook dr. Hugh Everett III stierf
in 1982
als multimiljardair en aan een hartaanval
en toch ook niet.

17:16 Gepost door Frédéric Leroy in 6- Gedichten | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |