27-09-05

Kleine ode aan de verloren tijd


Deur die opent. Stappen. Deur die sluit.
De zure geur van houten kasten en de wijze
waarop licht in oude gebouwen zichzelf dooddrukt
tegen muren, documentarisch wordt, onwerkelijk
als een foetus op sterk water. Deur die opent.

(Maar waarom toch altijd de verloren tijd
het scherpst in mijn geheugen gegrift wordt:
het wandelen, het wachten, het nagelbijten,
het staren naar de straatstenen – en de rest,
dat wat men al snel sleutelmomenten noemt,
een lijstje, een overhoop gegooide chronologie?)

Deur die sluit. Uitspraak. Stappen.
Schouderklopjes. De onaangepaste kleur
van mijn schoenen.

11:36 Gepost door Frédéric Leroy in 6- Gedichten | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

glimworm hoi,
ik heb dit gedicht voorgelezen. heb je me kritisch aanhoort?
trouwens een audiolink komt wat later, dat omdat de opnamecomputer het vorige week het liet afweten. ik ga binnenkort terug om een opname te maken...
tine

Gepost door: tine moniek | 17-10-05

>Tine Heb ik het toch wel moeten missen zeker! Verdikkeme!
Ik kijk uit naar de audiolink. Hoor ik je toch nog bezig
en kan ik volop kritisch aanhoren ;-)

Gepost door: Frédéric | 17-10-05

De commentaren zijn gesloten.